Diego Roel

1980, Argentina

¡Enhorabuena a Diego Roel quien hoy ha ganado el XXXVI Premio Internacional de Poesía Fundación Loewe por  Los cuadernos perdidos de Robert Walser!

Sólo manos verdaderas escriben poemas verdaderos.
Paul Celan, Carta a Hans Bender

TERRITORIO


Este suelo no es de oro:
estamos obligados a escalar el abismo.

Dijiste:
sólo manos verdaderas escriben poemas verdaderos.

El oficio exige absoluta precisión,
manos curtidas por el roce de las cosas,
una mirada que penetre
la niebla del día y de la noche.

Sí, es necesario un cuerpo que se prolongue hasta tocar
aquella línea en perpetuo movimiento
donde los otros cuerpos se deshacen.

El oficio exige absoluta precisión.

Fotografías de Arno Rafael Minkkinen

Tłum. Ada Trzeciakowska

Tylko prawdziwe ręce piszą prawdziwe wiersze.
Paul Celan, List do Hansa Bendera

TERYTORIUM

Ta ziemia nie jest ze złota:
zmuszeni jesteśmy wspinać się w przepaść.

Powiedziałeś:
tylko prawdziwe ręce piszą prawdziwe wiersze.

Ten fach wymaga bezwzględnej precyzji,
rąk zahartowanych od dotykania rzeczy,
spojrzenia, które przeniknie
mgłę dnia i nocy.

Tak, trzeba ciała, które rozciągnie się, aż dotknie
owej linii w ciągłym ruchu
tam, gdzie inne ciała rozpadają się.

Ten fach wymaga bezwzględnej precyzji.

Diego Roel

1980, Argentina

IGLESIA ROMÁNICA DE AMSOLDINGEN

El agua del embalse
se llenó de flores.

Me sumergí buscando
las luces del otoño.

Y soñé con peces de niebla,
con la huella indistinguible
de blanquísimos caballos.

Collage propio a partir de la foto de Katia Chausheva

Tłum. Ada Trzeciakowska

Kościół romański w Amsoldingen

Woda w jeziorze
pokryła się kwiatami.

Zanurzyłem się w poszukiwaniu
świateł jesieni.

I śniłem o rybach z mgły,
o niedostrzegalnym śladzie
bielusieńkich koni.

Diego Roel

1980, Argentina

Del libro Andréi Rubliov (2020) inspirado en el gran pintor de iconos ruso cuya vida retrató Andréi Tarkovski en la película homónima (1966).

EL GLOBO

(Otoño de 1400)
  
¿Ves las veloces nubes blancas
allá abajo?
 
La tierra se aleja más y más.
  
Volando va desnuda
una sola palabra en el paisaje.
Dormida va.
  
¿La ves?
 
Ya pasamos las rocas de la altura,
los jaguares del sol,
la franja donde la muerte deposita
los últimos dientes de la calavera.
  
Hermano, abre los brazos.

Cartel de película; collage propio

Tłum. Ada Trzeciakowska

BALON

(Jesień 1400)
 
Widzisz te prędkie, białe chmury
tam w dole?
 
Ziemia oddala się coraz bardziej.
 
Płynie nagie
pojedyncze słowo w krajobrazie.
Płynie uśpione.
 
Widzisz je?

Wznieślismy się już ponad skały,
jaguary słońca,
smuga ziemi, gdzie śmierć odkłada
ostatnie zęby czaszki.
 
Bracie, otwórz ramiona.