Daryna Gladun/ Дарина Гладун

1993 – , Ucrania (Bucha)

Daryna Gladun es una joven poeta, investigadora, performer y traductora ucraniana proveniente de la ciudad de Bucha. Estos sobrecogedores poemas tienen apenas unos días…

Trad. Ada Trzeciakowska

13.03.2022

a Irina Shuvalova y Yuri Andrujovich

hemos envejecido no un año sino toda una guerra
no hay número que describa cuánto hemos vivido
||||||||||||||||||| ahora somos más viejos que nuestros cuerpos |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|||||| abuelos que nos llevaban toda una guerra nos repetían constantemente
qué felices somos de haber nacido en una época de paz
pero no creíamos en sus palabras ni en su edad
no creíamos en su vejez ni en sus canas
no creíamos en la guerra.

Trad. Janusz Radwański

13.03.2022

Irynie Szuwałowej i Jurijowi Andruchowyczowi

postarzeliśmy się nie o rok a o całą wojnę
nie ma liczby która opisałaby ile przeżyliśmy
||||||||||||||||||| teraz jesteśmy już starsi od naszych ciał ||||||||||||||||||||||||||||||||||
|||||||||| babcie i dziadkowie starsi od nas o całą wojnę ciągle powtarzali
jacy jesteśmy szczęśliwi że narodziliśmy się w czas pokoju
nie wierzyliśmy ich słowom i latom
nie wierzyliśmy w ich starość i siwiznę
nie wierzyliśmy w wojnę

13.03.2022

Ірині Шуваловій та Юрію Андруховичу

постаріли ми не на рік а на цілу війну
немає такого числа яке б описало скільки ми пережили
||||||||||||||||||| тепер уже ми старіші від наших тіл ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|||||| бабусі і дідусі на цілу війну старіші від нас постійно повторювали
які ми щасливі що народились у мирний час
та ми не вірили їхнім словам і рокам
не вірили в їхню старість у сивину
не вірили у війну

Daryna Gladun/ Дарина Гладун

1993 – , Ucrania (Bucha)

Daryna Gladun es una joven poeta, investigadora, performer y traductora ucraniana proveniente de la ciudad de Bucha. Estos sobrecogedores poemas tienen apenas unos días…

Trad. Ada Trzeciakowska

15

mujeres y niños sacaban de los edificios lo más preciado
la sal en sus ojos
la sangre en sus cuerpos
las palabras en sus cabezas
y escasamente repartían entre sus prójimos las migajas de su dolor



escasas migajas de dolor a cambio recibían
de sus prójimos.

10.03.2022

Tłum. Janusz Radwański

15

kobiety i dzieci wynosiły z budynków to, co najcenniejsze
sól w swoich oczach
krew w swoich ciałach
słowa w swoich głowach
i skąpo wydzielały bliźnim okruchy własnego bólu



skąpe okruchy bólu w zamian otrzymywały
od bliźnich

10.03.2022

15

жінки і діти виносили із будинків найцінніше
сіль у власних очах
кров у власних тілах
слова у своїх головах
і скупо вділяли ближнім крихти власного болю



скупі крихти болю натомість отримували
від ближніх

10.03.2022

Eugenia Senik

1986 – , Ucrania

Trad. Ada Trzeciakowska

El cielo sobre Donbás

Esta tierra no puede infligir dolor
ni a los suyos, ni a los extraños, ni a ti, ni a mí.
Esta tierra es suave y tierna,
sostiene el cielo en sus manos.
Sostiene el cielo en sí misma.
Lila, rosa, vainilla, tuyo.
Lo miras por la noche,
a través de los agujeros de la tienda ves las estrellas.
No te dejan dormir.
Es el cielo lo que te quita el sueño.
Se viene abajo,
se tiende en tu pecho,
te cubre consigo mismo.
Mientras tanto sobre el cielo, detrás del cielo y por encima de él
pasa volando el granizo infernal.
Lo miras con calma,
como si fueran estrellas fugaces o cometas sobrevolando.
Tu cuerpo percibe cómo se estremece la tierra.
Le duele, sin embargo, ella no puede infligir dolor.
Así que toma el cielo,
póntelo encima del chaleco antibalas,
abrocha las estrellas en lugar de los botones.
Cubre con este cielo, como si fuera una lona, a la tierra,
protégela de las piedras de granizo, huracanes, tornados.
Ella no te causará dolor,
y tú tampoco se lo hagas.

Fotogramas de Vals con Bashir de Ari Folman, Nuestra música de J.-L. Godard, Un día más con vida de Damian Nenow y Raúl de la Fuente

Tłum. Aneta Kamińska

Niebo nad Donbasem

Ta ziemia nie może zadać bólu
ni swoim, ni obcym, ni mnie, ni tobie.
Ta ziemia jest łagodna i czuła,
trzyma na swoich dłoniach niebo.
Trzyma niebo w sobie.
Bzowe, różowe, waniliowe, twoje.
Patrzysz na nie w nocy,
przez dziurki w namiocie widzisz gwiazdy.
Nie dają ci zasnąć.
To niebo nie daje ci snu.
Nisko spada na ziemię,
kładzie ci się na piersi,
przykrywa cię sobą.
A tymczasem nad niebem, za niebem i ponad nim
przelatują piekielne grady.
Patrzysz na nie spokojnie,
jak na spadające gwiazdy czy latające komety.
Wyczuwasz ciałem, jak wzdryga się ziemia.
Boli ją, ale ona nie może zadać bólu.
Weź więc niebo,
załóż je na kamizelkę kuloodporną,
zapnij na nim gwiazdy zamiast guzików.
Przykryj tym niebem, jak brezentem, ziemię,
ochroń ją od gradów, huraganów, tornad.
Ona nie zada ci bólu,
ale ty jej też nie zadawaj.