Paul Celan

1920-1970, Rumanía/Alemania

Trad. José Luis Reina Palazón

Parte de Nieve

V

OIGO QUE EL HACHA HA FLORECIDO,
oigo que el lugar no es nombrable,

oigo que el pan que lo mira
salva al ahorcado,
el pan que le coció la mujer,

oigo que nombran la vida
el único refugio*.

*Reminiscencia del estudio de Walter Benjamin sobre Kafka. Allí menciona el teatro de la naturaleza de Oklahoma como el refugio, antecedido por la frase: «la salvación no es ningún extra por la existencia, sino el último recurso de un hombre cuyo camino, como dice Kafka, se lo bloquea ‘su propio hueso frontal'».

Imágenes de hossein_goshtasbi

Tłum. Ryszard Krynicki

Działka Śniegu (1971)

V

SŁYSZĘ, ŻE ZAKWITŁA SIEKIERA
słyszę, że tego miejsca nie da się nazwać

słyszę, że chleb, który na niego spogląda,
uzdrawia powieszonego, 
chleb, który mu upiekła kobieta,

słyszę, że nazywają życie*
jedyną ucieczką

*[schronieniem].

reminiscencję Benjamina szkicu o Kafce. U Benjamina jest mowa o teatrze Natury z Oklahomy jako o schronieniu. Zanim pojawi się w tekście: „Zbawienie nie jest żadną premią za egzystencję, lecz ostatnim wybiegiem człowieka, któremu – jak mówi Kafka – drogę zagradza własna kość czołowa” (Werner Hamacher w «Kartki Celana. Interpretacje» pod redakcją Joanny Roszak)

Transl. Ian Fairley

Snow part

V

I HEAR THE AXE HAS FLOWERED,
I hear the place can’t be named,

I hear the bread that looks on him
heals the hanged man,
the bread his wife baked him,

I hear they call life
the only refuge.

Schneepart

V

Ich höre, die Axt hat geblüht,
ich höre, der Ort ist nicht nennbar,

ich höre, das Brot, das ihn ansieht,
heilt den Erhängten,
das Brot, das ihm die Frau buk,

ich höre, sie nennen das Leben
die einzige Zuflucht.

Ada Trzeciakowska

1977- Polonia/España

Lectura y análisis del reciente poemario Llegar a casa del valenciano José Iniesta (1962- , Oliva), nominado a Premios de la Crítica Literaria Valenciana 2020. La reseña has sido publicada por la revista Estación Poesía (Universidad de Sevilla) en las páginas 57-62.


https://adalirica.files.wordpress.com/2020/06/revista-jose-iniesta.pdf