Radosław Kobierski

1971, Polonia

Trad. Ada Trzeciakowska

paries cellularis

Las relaciones más íntimas son aquellas
que se dan a nivel microscópico
Merlin Sheldrakeas

Trajiste flores del campo y las pusiste en un jarrón.
Antes decíamos: aciano, tanaceto, matricaria, amapola
Y había en ello un saber justo,
Incluso cierta inocencia, la alegría de nombrar,
De poner nombres y distinguir.

Y luego empezamos a leer el mundo previo a toda división.
Celulosa, matriz, microfibrillas:
Esqueletos frágiles tejidos de polisacáridos.
Formas de una lógica geométrica, patrones y redes,
Puentes de agua por los que pasa el tiempo,

Ola tras ola, memoria en la cadena de la memoria colectiva.

Piénsalo: cuando hacemos el amor, los enlaces de quitina y mureína
se tensan y se estiran en nosotros.
Eso cambia toda la perspectiva. Lo cambia todo.

Y cuando se desintegren en partículas y moléculas,
¿Seguiremos creciendo? No es una pared; es una pregunta.

Fotos: Katya Pravda, IA; Carmen Bado

paries cellularis

Najbardziej intymne związki to te
na poziomie mikroskopowym
Merlin Sheldrake

Przyniosłaś kwiaty polne i wetknęłaś do wazonu.
Kiedyś mówiliśmy: chaber, wrotycz, maruna, mak
I było w tym tyle wiedzy, ile powinno,
Nawet jakiś rodzaj niewinności, radość z nazywania,
Nadawania imion i różnicy.

A potem zaczęliśmy czytać świat sprzed podziału.
Celuloza, macierz, mikrofibryle –
Kruche szkielety utkane z polisacharydów.
Formy geometrycznie logiczne, wzory i sieci,
Mosty z wody, przez którą przechodzi czas,

Fala za fala, pamięć w łańcuchu zbiorowej pamięci.

Pomyśl tylko, kiedy kochamy się, napinają się w nas
I rozciągają wiązania chityny i mureiny.
To zmienia całą perspektywę. To zmienia wszystko.

A kiedy rozpadną się na cząstki i molekuły,
Czy wciąż będziemy rosnąć? To nie ściana; to pytanie.