1977, Polonia
Trad. Ada Trzeciakowska
13.
«Poco amor, y qué hermosa fue mi muerte»
—dice el padre—. «¿Qué harás
con ese amor para no morir
en un poema? ¿O acaso ayer
moriste solo en casa ajena,
con alergia a la luz y fiebre?
Es que no hay fe en ti,
y en mí aún arden tus tristezas diurnas,
pasaportes y salas de embarque
en llamas como una estrella. Hay que
no tener vergüenza para escribir así
sobre estrellas en poemas
para morir. ¿Qué harás
con ese amor? Porque yo soy
ceniza. Y tú llevas dentro
a un niño muerto, que
viene a ella y le dice:
ya estoy aquí».
Fotogramas de Léolo de Jean-Claude Lauzon
13.
„Mało miłości, a pięknie ci umarłem”
— mówi ojciec. „Co zrobisz
z tą miłością, żeby nie umrzeć
w wierszu? A może wczoraj
umarłeś sam w cudzym mieszkaniu
z uczuleniem na światło i gorączką.
Bo przecież nie ma w tobie wiary,
a we mnie palą się twoje dzienne
smutki, paszporty i hale odlotów
stoją w ogniu jak gwiazda. Trzeba
nie mieć wstydu, żeby tak pisać
o gwiazdach w wierszach
do umierania. Co zrobisz
z tą miłością? Bo ja jestem
popiół. A ty nosisz w sobie
nieżywego chłopca, który
do niej przychodzi i mówi:
już jestem”.
z Tak pięknie ci umarłem (Instytut Mikołowski, 2024)
