Ada Salas

1965 – , España (Cáceres)

Chanson du désir, II

Éste era el sentido
de la profanación
éste el sabor de lo que tanto tiempo
habías masticado. No hacerse
sino
deshacerse.
No hablar
sino callar.
El que espera.
El que recibe.
Besa primero al huésped y le brinda
un espacio
ofrece
pero no
violenta no atosiga.
Para desmoronarte
así
te habías construido
–sólo
lo inflexible se rompe–.
Ahora desaprendes la trampa
del lenguaje.
Lo que dice
tu cuerpo no tiene
boca.

de Limbo y otros poemas (2013)

Secuencia de una instalación de Bill Viola

Tłum. Ada Trzeciakowska

Chanson du désir, II

Taki był sens
profanacji
taki smak tego, co tak długo
przeżuwałaś. Nie stawać się
lecz
rozpaść się.
Nie mówić
lecz milczeć.
Ten, który czeka.
Ten, który przyjmuje.
Pierwszy całuje gościa i zapewnia mu
przestrzeń
oferuje
lecz nie
narzuca nie osacza.
Aby rozsypać się
kiedyś się zbudowałeś
— tylko
to, co sztywne, pęka —.
Teraz oduczasz się pułapki
języka.
To, co mówi
twoje ciało nie ma
ust.