1949-2025, Argentina
Hoy murió Daniel Samoilovich, un poeta fuera de serie, creador y director de «Diario de Poesía» y autor de «El carrito de Eneas», «Las encantadas» y «El despertar de Samoilo». Estaba en México, adonde había viajado para participar en una mesa sobre traducción y para presentar su último libro, «Estética del error».
PISO ALTO
Tengo miedo, dijiste, no hizo falta
que explicaras de qué.
Entonces yo debo haber hablado de la muerte
porque recuerdo citas, un par
de escritores de lengua alemana,
un proverbio italiano, rimado,
Horacio, Catulo y quién sabe
qué más. En mi recuerdo hablo
sin dudar, como leyendo en voz alta,
o como si alguien hablara por mí
mientras yo me sustraigo a tu atención
para pensar en otra cosa.
Nuestra ropa tirada por el piso
es una colección de excéntricos cadáveres,
rojos, verdes y grises, ahí
donde un asesino los dejó; y se escucha,
abajo, afuera, patinar
los autos en la calle mojada.
Fotografías de Maxim Kosmin
Tłum. Ada Trzeciakowska
OSTATNIE PIĘTRO
Boję się, powiedziałaś, nie musiałaś
wyjaśniać, czego.
Więc pewnie mówiłem o śmierci,
bo pamiętam cytaty, kilku
niemieckojęzycznych pisarzy,
włoskie przysłowie, rymowane,
Horacego, Katulusa i kto wie,
co jeszcze. We wspomnieniu mówię
bez wahania, jakbym czytał na głos,
lub jakby ktoś mówił za mnie,
podczas gdy ja usuwam się z pola twojej uwagi,
by pomyśleć o czymś innym.
Nasze rzeczy porozrzucane na podłodze
to kolekcja ekscentrycznych zwłok,
czerwonych, zielonych i szarych, tam
gdzie zostawił je morderca; a na dole, na dworze,
słychać jak na mokrej ulicy
auta wpadają w poślizg.
