1942, Argentina
Hugo Mujica (Buenos Aires, 83 años) ha obtenido este martes el Premio Internacional de Poesía Fundación Loewe por su obra Las hojas, la brisa, y la luz danza las sombras. El jurado de esta 38ª edición ha destacado la obra como “una experiencia lírica de absoluta pureza”. El poeta, que estuvo en un voto de silencio por siete años en monasterios, ha sido seleccionado entre 36 finalistas, de un total de 3.150 participantes de 45 países.
Responsoriales
2.
golpeando la puerta
de la casa vacía
no para que me abran,
para escucharme llamado
3.
hay una ronda de huérfanos
pidiéndole uno al otro el otro
hay solo lo que nunca hubo
en este desnudo amén
4.
sobre todo recoger todo lo que se pierde,
perdiéndose
5.
los heraldos del despojo
no se llevan nada: transparentan todo
7.
estatua de sal
en la memoria en llamas
como siempre al borde,
no para saltar:
para siempre al borde
10.
¿no ven mi caldero partido?
¿por qué siguen echando sus hambres?
11.
cuando dos huecos se encuentran
no son huecos: es transparencia
12.
en lo hondo no hay raíces,
hay lo arrancado
18.
hay hambres que no son de hambres
son de hastío.
muero de hombre
en este hueco de dios
23.
algo está siempre abierto
bajo cada párpado
algo es siempre deriva
en cada boca sellada
25.
hay una barca
ardiendo en la playa,
es la gran metáfora:
la que no tiene meta
30.
hay espejos que son como hombres:
se abren partiéndose
tan pocos mueren de vida
31.
casa del viento
el incendio de un bosque,
cuando ya todo sea nada
será el don de toda nada
34.
y todo es talar la vida
con la que quemamos todo,
la ofrenda
al holocausto de la memoria.
sé que nada de esto es,
¿pero cómo serlo sin todo esto?
39.
me rastrea con perros ciegos,
beben la sangre en la que soy el ahogado
no quiere que muera yo
quiere que muera todos
(1986)
Fotograma de El árbol de la vida y Vida oculta de Terrence Malick
Tłum. Ada Trzeciakowska
Hugo Mujica (Buenos Aires, 83 lata) otrzymał we wtorek Międzynarodową Nagrodę Poetycką Fundacji Loewe za książkę poetycką „Liście, bryza i światło roztańczyło cienie”. Jury 38. edycji konkursu podkreśliło, że dzieło to jest „licznym doświadczeniem absolutnej czystości”. Poeta, który przez siedem lat przebywał w klasztorach, został wybrany spośród 36 finalistów, spośród 3150 uczestników z 45 krajów.
PSALMY RESPONSORYJNE
2.
pukając do drzwi
pustego domu
nie po to, by je otwarto,
lecz by usłyszeć, jak mnie wołają
3.
jest krąg sierot proszących
jeden drugiego o drugiego
jest tylko to, czego nigdy nie było,
w tym nagim amen.
4.
przede wszystkim zbierać wszystko, co się traci,
tracąc siebie
5.
heroldowie zagrabienia
nie zabierają nic: wszystko czynią przezroczystym
7.
posąg z soli
w płonącej pamięci
jak zawsze na krawędzi,
nie po to, by skoczyć:
na zawsze na krawędzi
10.
nie widzicie, że mój kocioł jest rozbity?
dlaczego nadal wrzucacie wasze głody?
11.
kiedy dwie pustki się spotykają,
nie są pueste: są przejrzystością.
12.
w głębi nie ma korzeni,
jest to, co zostało wyrwane.
18.
są głody, które nie są z głodów
są ze znużenia.
umieram na człowieka
w tej pustce Boga
23.
coś zawsze jest otwarte
pod każdą powieką
coś zawsze dryfuje
na każdych zamkniętych ustach
25.
ta łódź płonąca
na plaży,
to wielka metafora:
a gdzie jej meta?
30.
są lustra, które są jak ludzie:
otwierają się tłukąc się
tak niewielu umiera za życia
31.
dom wiatru
pożar lasu,
kiedy wszystko stanie się niczym
będzie darem całej nicości
34.
i wszystko to jest wycinką życia
którym palimy wszystko,
ofiarą
dla holokaustu pamięci.
wiem, że nic z tego nie istnieje,
ale jak istnieć bez tego wszystkiego?
39.
ściga mnie ślepymi psami,
piją krew, w której jestem topielcem
nie chce, żebym umarł ja
chce, by umarł wszyscy
