1957-2014, Argentina
Voy por vuelo que me ha llamado
Voy por un vuelo que me ha llamado
igual que las tormentas de los extensos campos
atado a ese grito como la Tierra
a los golpes del agua y la indiferencia
a todo lo humano que resiste y resiste
he perdido toda noción de altura
y toda noción de hundimiento
pero me alzan las cuchillas de las nubes
sin otra pretensión que una indigna libertad
porque ya
más arriba
donde el cielo es azul y mi cuerpo
puede rodar
como un hilo de sangre
mordido pero sin muerte y
apenas cayendo de un movimiento a otro movimiento
de movimiento en movimiento
silenciosamente
desde
lo
alto
como la másmuerte codiciosa y hambrienta
Collage propio
Tłum. Ada Trzeciakowska
Idę po lot, który przyciąga mnie
Idę po lot, który przyciąga mnie
jak burze nad rozległymi polami
uwiązany do tego wezwania jak Ziemia
do uderzeń wody i obojętności
na wszystko, co ludzkie, czemu (co) opiera się i opiera
zanikło wszelkie odczuwanie wysokości
i wszelkie odczuwanie upadku
lecz wynoszą mnie ostrza chmur
a jedynym dążeniem jest parszywa wolność
bo już
wyżej
gdzie niebo jest błękitne, a moje ciało
może toczyć się
jak strużka krwi
nadgryzione, lecz nie martwe i
z lekka spadając od poruszenia do poruszenia
poruszenie za poruszeniem
cichutko
z
samej
góry
jak najprawdziwsza wygłodniała i chciwa śmierć
